Nog even volhouden

Vandaag is Jan Peter Balkenende niet de eerste EU-president geworden. Met de politieke instincten van de CDA-top is niks mis, dus zijn kandidatuur lag voor de hand. Denk maar even mee.

Zo'n EU-president kan niet uit een groot land komen, dat verstoort de verhoudingen tussen de grote landen te veel. Tegelijkertijd willen de grote landen ook geen sterke president maar hebben een voorkeur voor een push-over. De papieren van Balkenende waren op dat punt uitmuntend. Iedereen die de nederlandse politiek de laatste jaren een beetje gevolgd heeft weet dat zodra er een probleem is en iedereen vechtend over elkaar heen buitelt, Balkenende in geen velden of wegen te bekennen is. Een gebrek aan regievoering heet dat dan in net journalistiek taalgebruik. Een enkele keer vergissen de grote landen zich wel eens in een kandidaat en blijkt iemand wel buitengewoon goed opgewassen tegen de taak, denk aan  Dag Hammerskjold.

Een andere gewenste eigenschap is een ongezonde dosis opportunisme. Dat is iets wat doorgaans goed samengaat met een gebrek aan ruggegraat: snel duidelijk maken dat je met de uiteindelijk sterkste partij gaat meelopen, welke partij dat ook zal zijn, en vooral geen duidelijke eigen positie innemen. De papieren van Balkenende uit 2002 waren ook op dit punt tiptop in orde.

In Nederland zitten we nu nog een tijdje met Balkenende opgezadeld. Dat is in eerste instantie geen ramp, want als het er echt op aan komt heb je zoals gezegd totaal geen last van hem. Toch had ik hem liever in Brussel gezien. Met Balkenende aan het hoofd van het CDA lopen we een grotere kans na de volgende tweede kamer verkiezingen met kabinet Wilders I geconfronteerd te worden.